10/4/13

Τα Είδη Εντόμων - Το Πρόβλημα

Βαδιστικά Είδη:

Κατσαρίδες
Είναι έντομα τροπικά που «δραστηριοποιούνται» παγκόσμια σε 4.000 είδη. Εχθροί του ανθρώπου θεωρούνται το 1% με σημαντικότερα είδη:
  • Γερμανική κατσαρίδα (Blatella germanica)-Μικρή, ξανθιά.
  • Ανατολική κατσαρίδα (Blatta orientalis)
  • Αμερικανική κατσαρίδα (Periplaneta americana)-Μεγάλη, καφέ.
  • Καστανοριγωτή κατσαρίδα (Supella longipalpa)
Το σημαντικότερο και πολυπληθέστερο είδος στην Ελλάδα είναι η Blatella germanica.
Η Γερμανική φωλιάζει, κυρίως, σε κουζίνες, διαδρόμους ηλεκτρικών καλωδίων, εσοχές ξύλινων ή ανοξείδωτων πάγκων προετοιμασίας τροφίμων, ντουλάπια κουζίνας (μεντεσέδες-ράφια), ηλεκτρικές συσκευές, σπασμένα πλακάκια-φθαρμένους αρμούς ή ανοίγματα κουφωμάτων και σοβατεπί.
Η Αμερικανική αναπτύσσεται, κυρίως, στους υπονόμους και στα φρεάτια, ενώ μέσω του αποχετευτικού συστήματος εισβάλει στους εσωτερικούς χώρους. Εσωτερικά τη βρίσκουμε κάτω από τους νεροχύτες και στις τουαλέτες, καθώς εξέρχεται από τα σιφώνια.
Το Πρόβλημα: 
  • Ως «κοσμοπολίτικα» έντομα απαντώνται συχνά σε ξενοδοχεία, εστιατόρια, νοσοκομεία, γραφεία, αποθήκες, μεγάλες εγκαταστάσεις.
  • Είναι παμφάγοι οργανισμοί, ωστόσο έχουν ιδιαίτερη προτίμηση σε τροφές που περιέχουν ζάχαρη ή άμυλο.
  • Με ιδιαίτερη αντοχή στην «ασιτία», επιζούν μέχρι και 1 μήνα, αλλά πολύ λιγότερο χωρίς νερό.
  • Με τη δραστηριότητά τους καταστρέφουν και «μολύνουν» κάθε είδους τροφή. Είναι χαρακτηριστική η οσμή «μούχλας» που αναδίδουν τα προσβεβλημένα τρόφιμα.
Το ιδιαίτερο επικίνδυνο με τις κατσαρίδες είναι ότι μεταφέρουν πλήθος παθογόνων μικροβίων υπεύθυνων για:
  • Τροφικές δηλητηριάσεις.
  • Δυσεντερία.
  • Τύφο.
  • Γαστρεντερίτιδα.
  • SARS (Severe Acute Respiratory Syndrome)
  • Άσθμα.
Άξιος λόγου είναι ο φόβος, ο πανικός και η υστερία που προκαλεί σε πολλούς ανθρώπους η παρουσία κατσαρίδων. 
Συνήθειες:
Αναζητούν κατά βάση το σκοτάδι και οι περισσότερες περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους σε προστατευμένα καταφύγια με ρωγμές, σχισμές ή κενά, ξεπροβάλλοντας μόνο για να ψάξουν για τροφή και νερό, ως επιδρομή και έτσι ο έλεγχος δυσχεραίνεται.
Οι βασικές συμπεριφορές που επιδεικνύουν (αναπαραγωγή, επιβίωση, μετακίνηση και λήψη τροφής) τις οδηγεί να συγκεντρώνονται εκεί όπου πληρούνται και τα προαναφερόμενα, σπάνια μεταφερόμενες περισσότερο από λίγα μέτρα από την ομάδα στην οποία ζουν, με εξαίρεση τις αρσενικές και τις νύμφες που διανύουν μεγαλύτερες αποστάσεις.
Παρά την εύκολη προσαρμογή τους σε διάφορες συνθήκες, χρειάζονται τέσσερα βασικά στοιχεία για να επιβιώσουν. Τροφή, νερό, ζέστη και καταφύγιο.

Κοριοί
(Cimex Lectularius, οικογένεια Cimicidae)
Είναι νυκτόβια παράσιτα, τρεφόμενα με αίμα θηλαστικών σε όλα τα στάδια ανάπτυξής τους. Έχουν σχήμα οβάλ αλλά επίπεδο, εκτός αν έχουν «γευματίσει» (τσιμπήσει) πρόσφατα. Δεν διαθέτουν φτερά, το κεφάλι τους είναι μικρό, με μακρύ και λεπτό στοματικό μόριο.
Μετά τη γονιμοποίηση τα θηλαστικά γεννούν 2-3 αυγά την ημέρα, καθόλη τη διάρκεια της ζωής τους που είναι μέχρι 200 ημέρες.
Το εύρος μιας επιδρομής κοριών ποικίλλει, εξαρτώμενος σε μεγάλο βαθμό από το χρόνο που έχει παρέλθει από την πρώτη επιδρομή. Η εξολόθρευσή τους απαιτεί εξαιρετικά σοβαρή προσπάθεια, δεδομένου ότι κάθε ρωγμή και σχισμή σε απόσταση 4,5-6 μέτρα από τον ξενιστή, αποτελεί πιθανό καταφύγιο.
Είναι ορατοί με γυμνό μάτι καθώς έχουν μέγεθος 4-5 mm, το ίδιο και τα αυγά τους, λευκού μεγέθους, 1 mm.
Έχουν δύο προβοσκίδες με τις οποίες τρυπούν το δέρμα. Με τη μία εγχέουν ουσίες με αντιπηκτικές και αναισθητικές ιδιότητες και με την άλλη ρουφούν το αίμα, τόσο όσο 3 φορές το βάρος τους, με περισσότερα από 500 τσιμπήματα σε μια νύχτα.
Ωστόσο, μπορούν να κρυφτούν μέχρι και ένα εξάμηνο χωνεύοντας την προηγούμενη τροφή τους, γι’ αυτό η ανεύρεσή τους είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Μεταναστεύουν εύκολα σε εφαπτόμενα κτίρια μέσω απειροελάχιστων σχισμών ή χαραμάδων.
Το πρόβλημα:
Πρόσφατες εκθέσεις καταγράφουν αύξηση περιστατικών-κρουσμάτων κατά 500%, που υποδεικνύουν ότι οι κοριοί βρίσκονται σε στάδιο πληθυσμιακής έκρηξης.
Η πραγματική αυτή επιδημία αποδίδεται μεταξύ άλλων στο αυξημένο ποσοστό διεθνών ταξιδίων, της μετανάστευσης, του διεθνούς εμπορίου, την έλλειψη προληπτικών μέτρων με μειωμένη χρήση εντομοκτόνων, στην ανθρώπινη επαφή με νυχτερίδες, πουλιά ακόμη και κουτάβια.
Οι κοριοί προσβάλλουν τις εγκαταστάσεις με διάφορους τρόπους. Με ανθρώπους που έχουν προσβληθεί (σε ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, στην αλλοδαπή από διεθνείς μετακινήσεις), με τις μετακινούμενες αποσκευές, έπιπλα, ή αντικείμενα που είναι μολυσμένα, χρησιμοποιημένα ρούχα κτλ.
Οι κοριοί δεν είναι γνωστοί ως συχνοί φορείς ασθενειών, αλλά ως ιδιαίτερα ενοχλητικά παράσιτα λόγω του δυσάρεστου και έντονου ερεθισμού που προκαλεί το τσίμπημά τους (κόκκινη διόγκωση) με συνέπεια την έντονη φαγούρα που εξελίσσεται σε φυσαλίδα. Η τοξίνη τους είναι, ιδιαίτερα, αλλεργιογόνος για μερικά άτομα που μπορούν να εκδηλώσουν μέχρι και αναφυλαξία.
Αποτελεί νυκτόβιο παράσιτο που τρέφεται με αίμα, κρυπτόμενο την ημέρα σε ρωγμές και σχισμές κρεβατιών, επίπλων, πίσω από σοβατεπί και εμφανίζεται όταν είναι πεινασμένο για αναζήτηση τροφής. Η δραστηριότητά του είναι εντονότατη τους καλοκαιρινούς μήνες.
Η ζεστασιά του σώματος σε συνδυασμό με το παραγόμενο διοξείδιο του άνθρακα που παράγουμε τη νύχτα, αποτελούν ιδανικό περιβάλλον για τη νυχτερινή τους εξόρμηση και τη συνήθη «κατασκήνωση» γύρω από το κρεβάτι.

Μύγες
(Musca demestica-Fannia canicularis)
Οι μύγες δεν είναι μόνο ενοχλητικά έντομα, αλλά και σημαντικοί μηχανικοί και βιολογικοί φορείς παθογόνων μικροβίων (μέχρι και 100 διαφορετικών).
Απαντώνται σε όλον τον κόσμο και συχνά συνδέονται με την ανθρώπινη δραστηριότητα, συνηθέστερα, όπου υπάρχουν και κατάλληλες συνθήκες αναπαραγωγής, δηλαδή σε υγρή οργανική ύλη.
Έχουν μεγάλη ακτίνα πτήσης που φτάνει έως τα 20 χιλιόμετρα.
Η θηλυκή μύγα μπορεί να γεννήσει 4-5 παρτίδες από 100-150 αυγά, που εναποθέτει σε οργανική ύλη που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης, ζύμωση ή υγρή. Επιπροσθέτως η φυτική ύλη σε κατάσταση αποσύνθεσης ή τα περιττώματα ζώων, συνήθως, αποτελούν ιδανικό σημείο αναπαραγωγής.
Με κύκλο ζωής 2-4 εβδομάδες μπορεί να εναποθέσει μέχρι και 2000 αυγά που μέσα σε 24-48 ώρες εκκολάπτονται σε προνύμφες και σε 5-14 ημέρες ξεπροβάλλουν ενήλικες.
Προσελκύονται από ρεύματα αέρα και οσμές και χρησιμοποιούν την προβοσκίδα ραντίζοντας με σάλιο ή τον εμετό τους τις στέρεες τροφές για να διαλυθούν και κατόπιν να τις ρουφήξουν με την προβοσκίδα, μολύνοντας έτσι όλη την τροφή.
Το πρόβλημα:
Είναι γνωστό ότι μεταδίδουν την εντερίτιδα, πολιομυελίτιδα, δυσεντερίες, φυματίωση, σαλμονέλα, σιγκέλωση άνθρακα και ενδοπαρασιτικά σκουλήκια, ενώ συνδέονται επίσης, με την εξάπλωση του τύφου και της χολέρας.
Μεγάλοι αριθμοί μυγών αναπτύσσονται συνήθως σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα. Εγκαταστάσεις εντατικής εκτροφής ζώων, χωματερές αλλά και απορρίμματα που έχουν διανύσει τις 24 ώρες αποθήκευσης, αποτελούν ευνοϊκά περιβάλλοντα προσέλκυσης και πολλαπλασιασμού των μυγών.

Ψύλλοι
(Pulex irritans, Ctencephalides felis)
Είναι μικρά (2mm), μαύρα έως καφέ-μαύρα έντομα χωρίς φτερά. Διαθέτουν γερά, ακανθώδη πόδια που είναι προσαρμοσμένα για να πραγματοποιηθούν άλματα. Διαθέτουν στοματικά μόρια για τσιμπίδα – αναρρόφηση και είναι κατασκευασμένα ειδικά για να τρέφονται με αίμα.
Οι ενήλικες είναι παράσιτα και εντοπίζονται σε ξενιστές σκύλους, αρουραίους, χοίρους, αλεπούδες, ασβούς κτλ. Τα αυγά εναποτίθενται πάνω στο σώμα, αλλά, συνήθως, αποκολλούνται και πέφτουν κάτω, οι δε νύμφες βρίσκονται στο δάπεδο ή στο χώρο που κοιμάται ο ξενιστής και συχνά τρέφονται από τα περιττώματα των ενηλίκων ψύλλων. Οι ενήλικες μπορούν να παραμείνουν μέσα στο κουκούλι για μεγάλες περιόδους, έως ότου δονήσεις, οι οποίες υποδεικνύουν την παρουσία πιθανού ξενιστή, τους δώσουν το ερέθισμα να ξεπροβάλλουν και να αναλάβουν δράση.
Οι θηλυκοί ψύλλοι γεννούν 4 με 8 αυγά μετά από κάθε γεύμα αίματος, ενώ μπορούν να γεννήσουν αρκετές εκατοντάδες αυγά κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
Το πρόβλημα :
Η επιδρομή ψύλλων μπορεί να προκαλέσει έντονη φαγούρα και σοβαρή φλεγμονή στο δέρμα.
Τσιμπούν τους ανθρώπους, συνήθως, στα πόδια και τους αστραγάλους με 2 ή 3 τσιμπήματα στη σειρά, με την ενόχληση να διαρκεί έως και μια εβδομάδα.
Ο ψύλλος είναι ένα εξωπαράσιτο το οποίο τρέφεται από το αίμα των ξενιστών που παρασιτεί. Ξενιστές που μπορεί να είναι ο άνθρωπος, οι σκύλοι, οι γάτες, τα πτηνά κτλ.
Το πρόβλημα επιτείνεται από την ικανότητά τους να μεταπηδούν από ξενιστή σε ξενιστή (από ενδιάμεσο ξενιστή στον επόμενο).
Οι ψύλλοι αποτελούν πρόβλημα καθόλη τη διάρκεια του χρόνου, ωστόσο η άνοδος της θερμοκρασίας ευνοεί την ταχύτατη ανάπτυξη των πληθυσμών τους.
Η έντονη παρασίτωση των ζώων από ψύλλους είναι δυνατόν να οδηγήσει το ζώο ακόμα και στο θάνατο, μιας και μπορούν να επιζήσουν επάνω του μέχρι και 100 ημέρες απομυζώντας αίμα.
Αξίζει να επισημάνουμε ότι οι ψύλλοι μπορεί να διευκολύνουν την εξάπλωση επιδημιών (π.χ. βουβωνική πανώλη), καθώς πολλά ζώα αποτελούν ενδιάμεσους ξενιστές για πολλά παράσιτα, αλλά και μύκητες όπως τα δερματόφυτα (απώλεια τριχών κυκλικής μορφής), καθώς επίσης και λοιμώξεις (αιμοπλάσμωση, νόσος «εξ ονύχων» γαλής, κυστοειδείς σκώληκες – ταινίες, επιδημικό και μυϊκό εξανθηματικό τύφο κ.α.).

Μυρμήγκια
(Monomorinon pharaconis, Lasins niger)
Διακρίνουμε δύο κύρια είδη, το Μαύρο ή Μυρμήγκι του κήπου (Lasins niger) και το Μυρμήγκι του Φαραώ (Monomorinon pharaconis). Και τα δύο προκαλούν προβλήματα, διανύοντας μεγάλες αποστάσεις σε αναζήτηση τροφής, ακολουθώντας ίχνη και δημιουργώντας αποικία γύρω από την πηγή τροφής.
Έχουν φτερά αλλά δεν μπορούν να πετάξουν.
Επιδιώκουν συνθήκες ζέστης και υγρασίας, έτσι σε πολλές περιοχές δεν εγκαταλείπουν τα κτίρια.
Ζούν καθ’ ομάδες δημιουργώντας κοινωνίες με μια ή περισσότερες βασίλισσες, τις νύμφες, πολλές άγονες εργάτριες και περιπτωσιακά τα αρσενικά. Κάθε είδος εκτελεί μια ειδική εργασία, έτσι ώστε να δημιουργείται αλληλοβοήθεια και συνεργασία στην προσπάθεια επιβίωσής τους.
Με κύκλο ζωής 38-70 ημερών, με βασίλισσα που μπορεί να γεννήσει 400 ή περισσότερα αυγά καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους, με 10-12 αυγά ανά παρτίδα στο πρώιμο στάδιο παραγωγής, ενώ αργότερα 4-7 αυγά ανά παρτίδα.
Σε μια αποικία υπάρχει η βασίλισσα, όπως και οι εργάτες που είναι θηλυκού γένους και τα αρσενικά που μόνη τους αποστολή είναι να ζευγαρώνουν με τη βασίλισσα και μετά να πεθαίνουν.
Οι εργάτριες σκάβουν τις φωλιές και μεταφέρουν τροφή.
Αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για την υγεία, επειδή τρέφονται σε ανθυγιεινές περιοχές -αποχετεύσεις, κάδους απορριμμάτων κ.α. - μπορούν εύκολα να μεταδώσουν παθογόνους μικροοργανισμούς.
Γεγονός που μπορεί να αποβεί καταστροφικό, αν η «επιδρομή» των μυρμηγκιών αφορά σε αποστειρωμένο νοσοκομειακό περιβάλλον ή γενικότερα σε χώρους υψηλής υγειονομικής σημασίας (παραγωγικές εγκαταστάσεις τροφίμων, φαρμάκων κτλ.)
Η αντιμετώπιση των επιδρομών τους μπορεί να είναι ακόμη πιο δύσκολη, καθώς οι εργάτριες –μυρμήγκια έχουν την ικανότητα να «ιδρύουν» νέες αποικίες, εάν η κύρια αποικία βρεθεί υπό απειλή, αφήνοντας την κύρια φωλιά για το γόνο.
Είναι έντομα πολύ δυνατά και ανθεκτικά στις καταπονήσεις, καθώς μπορούν να μετακινήσουν φορτία, μέχρι 25 φορές το βάρος τους.
Οι κεραίες που φέρουν δεν χρησιμοποιούνται μόνο ως όργανο αφής αλλά και για την όσφρηση.
Αποτελούν έντομα υψηλής ενόχλησης διότι εμφανίζονται σε μεγάλους πληθυσμούς και εκτός των σοβαρών κινδύνων υγιεινής, προξενούν σοβαρές ζημιές στις εγκαταστάσεις, καθώς κατασκευάζουν σήραγγες, σε ξύλα, σε ανοίγματα - ρωγμές σε όλα σχεδόν τα υλικά δαπέδων, τοίχων, σκεπών.
Μερικά είδη μυρμηγκιών δαγκώνουν και κεντρίζουν προκαλώντας διαταραχές υγείας.

Σφήκες
(Vespula vulgaris, Polistes dominula, Vespula germanica)
Διατηρούν τις φωλιές (σφηκώνες ) τους σε υπόγεια, ανάμεσα στους τοίχους κτιρίων, στις στέγες, σε σκοτεινές αποθήκες. Φωλιές που μοιάζουν κατασκευασμένες από χαρτόνι, με υλικό που παράγεται από το σάλιο του θηλυκού σε ανάμειξη με ίνες ξύλου, σε σχήμα εξάγωνου κελιού.
Με χαρακτηριστικό μαύρο και κίτρινο χρώμα και εμφανή στενή μέση.
Με κύκλο ζωής 6 εβδομάδων τρέφονται με ευρεία γκάμα τροφών, με προτίμηση στα «γλυκά» τρόφιμα, αλλά και νέκταρ, έντομα κτλ., με μεγάλες ενεργειακές ανάγκες.
Διαβιούν σε αποικίες (με ζωή 1 χρόνου), μπορεί, όμως, να αριθμούν αρκετές χιλιάδες άτομα.
Έντομα εξαιρετικά ανθεκτικά με πολύ καλή προσαρμογή στις συνθήκες του περιβάλλοντος που ζούν. Διαθέτουν ισχυρό μηχανισμό εντοπισμού οσμών σε μακρινές αποστάσεις.
Επιτίθενται, πάντα, όταν βρίσκονται σε άμυνα, με ενδεικτικό παράδειγμα, όταν κάποιος πλησιάζει επικίνδυνα τη φωλιά τους.
Στις περιπτώσεις αυτές οι «φρουροί» εκκρίνουν φερεμόνες που ωθούν και άλλα έντομα του ίδιου είδους να επιτεθούν.
Οι σφήκες μπορούν να είναι ενεργητικά έντομα, διότι εξολοθρεύουν πολλά άλλα «παράσιτα» (μύγες, κάμπιες).
Λόγω των υψηλών ενεργειακών αναγκών τους, οι σφήκες τρέφονται με νέκταρ από διάφορα λουλούδια όντας έτσι σημαντικοί επικονιαστές, σε κήπους και περιβόλια.
Ωστόσο δρούν και παρασιτικά. Καθώς συγκεντρώνουν υλικό από ξύλο για το χτίσιμο της φωλιάς, μπορεί να μασήσουν και να καταστρέψουν την ξυλεία (σε όλες τις μορφές)που βρίσκεται σε εγκαταστάσεις. Αφαιρούν, ακόμη, και το φλοιό δέντρων προκαλώντας το μαρασμό των κλαδιών και των νεαρών βλαστών, ενώ στα τέλη του καλοκαιριού προκαλούν σημαντικές φθορές σε σοδειές φρούτων και καρπών.
Δημιουργούν σε ευαίσθητα άτομα κνιδώσεις ή αλλεργίες με τα τσιμπήματά τους (πέρα από τον αρχικό έντονο πόνο και ερεθισμό) που εξελίσσονται σε αλλεργικό σοκ, απειλώντας τη ζωή του παθόντος.
Σε αντίθεση με τις μέλισσες επιβιώνουν, ακόμη και μετά από απανωτά τσιμπήματα.
Για τις καταστροφές και «δολιοφθορές» που μπορεί να προκαλέσουν, αρκεί να επισημάνουμε ότι μια αποικία σφηκών (25.000 άτομα) υπολογίζεται ότι μπορεί να εξαφανίσει σε ένα χρόνο νεκρή ζωική ύλη βάρους 1 τόνου, λόγω αυξημένων αναγκών σε ζωικές πρωτεΐνες,.
Συχνά επιτίθενται μαζικά και θανατώνουν ακόμη και μέλισσες.

Τσιμπούρια
Τα τσιμπούρια (κρότωνες) είναι εξωπαράσιτα και ανήκουν στα αραχνοειδή. Αναλόγως του είδους (Ελλάδα: Ixodes Ricinus) μεταδίδουν ασθένειες όπως η νόσος του Lyme (μπορρελίωση), την εγκεφαλίτιδα (δάγκειος ή αιμορραγικός πυρετός), την πιροπλάσμωση, την ερλιχίωση, την τουλαραιμία κτλ.
Η ενεργητικότητά τους τοποθετείται , ιδιαίτερα, από τις αρχές του Μαρτίου μέχρι και το τέλος Νοεμβρίου.
Καθώς τα δείγματα (τσιμπήματα) των τσιμπουριών είναι, γενικά, ανώδυνα, γίνονται αντιληπτά αρκετό καιρό μετά την προσκόλληση. Αυτό, αν συνδυαστεί με το ότι διάφοροι νοσογόνοι παράγοντες σπανίως μεταδίδονται, εφόσον το τσιμπούρι έχει παραμείνει για λιγότερο από 24 ώρες, ενώ αντίθετα, ο κίνδυνος μετάδοσης αυξάνεται αρκετά μετά από 24 ώρες και ακόμη περισσότερο μετά από 48 ώρες, καταδεικνύει τη σοβαρότητα των επιπτώσεων από τις προσκολλήσεις,
Ρουφούν το αίμα των ξενιστών τους (άνθρωποι – ζώα).
Υπάρχουν ορισμένα είδη τσιμπουριών (θηλυκά) που παράγουν μια νευροτοξίνη που προκαλεί παράλυση, ακόμη και θάνατο, εξαιτίας της παράλυσης των αναπνευστικών νεύρων.
Τα τσιμπούρια στήνουν τις ενέδρες τους σε δέντρα ή σε βλάστηση περιμένοντας τον ξενιστή τους, με προσφιλέστερο το σκύλο, τον οποίο αφού δαγκώσουν και αφήσουν περίπου μέχρι 2000 αυγά, πεθαίνουν, ή εγκαταλείπουν για να αναζητήσουν τον επόμενο ξενιστή, που μπορεί και αυτός να είναι ενδιάμεσος (χαλιά, πυκνά υφάσματα) μέχρι να καταλήξουν και στον άνθρωπο.

Σκόροι
Οι πλέον συνηθισμένοι σκόροι ρούχων είναι: ο Weldoing Clothes Moth και ο Case-Making Clothes Moth.
Άλλοι σκόροι, όπως ο Mediterranean Flour Moth και ο Indian Meal Moth μολύνουν αποθηκευμένα τρόφιμα όπως οι σπόροι και το αλεύρι.
Οι σκόροι των ρούχων αποτελούν βασικούς εχθρούς του υφάσματος και των άλλων ειδών από φυσικές ίνες. Επίσης τρέφονται με μαλλιά, φτερά, γούνες, ταπετσαρίες επίπλου και δέρμα.
Οι σκόροι αποθηκευμένων τροφίμων εισέρχονται στα τρόφιμα μέσω μολυσμένων τροφίμων. Αν ένα τρόφιμο παραμείνει εκτεθειμένο σε μια σκοτεινή γωνιά για μεγάλο διάστημα, μπορεί να μολυνθεί.
Όλα τα είδη είναι ευαίσθητα, συμπεριλαμβανομένων: του ρυζιού, των σπόρων, του αλευριού, των μπαχαρικών, των ζυμαρικών, των δημητριακών, των κόκκων, των μιγμάτων κέικ και των κώνων παγωτού. Αποξηραμένες συνθέσεις λουλουδιών, επίσης, συχνά κρύβουν μολύνσεις.
Ξυλοφάγα Έντομα
Σαράκια - Τερμίτες
Πρόκειται για μια ομάδα παρασιτικών εντόμων με καταστροφική ξυλοφάγο δράση.

Σαράκια
Έντομα με αποκλειστική προτίμηση στο ξύλο ως τροφή, και μάλιστα όχι μόνο στο ξύλο των εξωτερικών χώρων (δάση, αγρούς) αλλά και στο επεξεργασμένο (πατώματα, κουφώματα, ξύλινα τμήματα έργων τέχνης, ξύλινα τμήματα σκαφών). Παράλληλα προσβάλλουν μάλλινα ενδύματα, δερμάτινα, βιβλία κτλ.
Οι πιο καταστροφικές μορφές είναι οι ατελείς μορφές τους (προνύμφες, νύμφες).
Αν μάλιστα αυτό συνεκτιμηθεί με τη διάρκεια ζωής (1-5 χρόνια) μέσα στο ξύλο, αρχίζοντας τη διάνοιξη οπών και στοών μέσα σ’ αυτό, μπορεί να εκτιμήσει τις προκαλούμενες δυσμενείς επιπτώσεις.
Προκαλούν εκτεταμένες καταστροφές στις αποθήκες των εγκαταστάσεων, δημιουργώντας στοές και οπές στο εσωτερικό των ξύλων.

Τερμίτες (ISOPTERA)
Έντομα με διάφορες μορφές και αντίστοιχες «αποστολές» σε εγκαταστάσεις, όπως περιγράφονται κατωτέρω:
Υπόγειοι Τερμίτες
Διαβιούν στο έδαφος κατασκευάζοντας αγωγούς. Προσβάλουν το μαλακό τμήμα του ξύλου (από το εσωτερικό του ξύλου). Έτσι το εξωτερικό μέρος του ξύλου μένει ανέπαφο και με επιπόλαιο έλεγχο, δεν γίνεται αντιληπτή η προσβολή.
Επιπροσθέτως τα περιττώματα και τα πριονίδια φυλασσόμενα στις υπόγειες στοές, καθιστούν δύσκολη την αποκάλυψη του «εχθρού», ο οποίος με την υπερμεγέθη αποικία του, συνεχίζει το καταστροφικό του έργο.
Τερμίτες Ξήρου Ξύλου
Αν και διαβιούν σε μικρότερες αποικίες των υπογείων τερμιτών, είναι εξίσου επικίνδυνοι, με προτίμηση στο ξηρό και υγιές ξύλο. Πάρα το ότι εγκαθίστανται σε πλαίσια κουφωμάτων, σε σανίδες ραμποτέ, παλέτες μεταφοράς εμπορευμάτων, σε σοφίτες και επενδύσεις οροφής, αφήνοντας άθικτη την επιφάνεια των ξύλων, με μοναδική ένδειξη παρουσίας, μικρούς σωρούς, με τα μικρά σαν σπόρους περιττώματα που αποβάλλουν.
Επειδή έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής (2 χρόνια) αποτελούν σοβαρό εχθρό του ξύλου αλλά και των κυτταρινούχων υλικών.

                                                                                                               Περισσότερα : www.manifest.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου